Οφείλω μια συγνώμη για την αιφνίδια αποχώρηση μου, χωρίς μάλιστα να πω ένα γεια. Πιστέψτε με, όμως, η αγωνία για τις ιατρικές εξετάσεις του παιδιού (που ευτυχώς πήγαν μια χαρά) και οι χίλιες υποχρεώσεις του τελευταίου διαστήματος δεν μου άφησαν και πολλά περιθώρια. Ήθελα μέρες να σας γράψω δυο λογάκια. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να είναι λόγια αποχαιρετισμού, γιατί δεν αισθάνομαι και πολύ ότι έχω φύγει. Λίγο ο Κωνσταντίνος που μεταφέρει τα νέα σας, λίγο το blog, αισθάνομαι να είμαι παρούσα στις διεργασίες της ομάδας σας. Διαβάζω ότι γράφετε και είναι ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα στην καθημερινότητα μου.
Ελένη, διάβασα την ιστορία σου με πολύ ενδιαφέρον. Εγώ, που δεν είμαι fan του φανταστικού, ταξίδεψα και απόλαυσα τους συμβολισμούς και το κοινωνικό μήνυμα του κειμένου σου. Αισθάνομαι ότι ο κόσμος που έχεις δημιουργήσει αποτελεί έναν καμβά, πάνω στον οποίο μπορείς να κεντήσεις δεκάδες ιστορίες. Πάρε μια χρονική και συναισθηματική απόσταση (που αισθάνθηκα όταν μιλούσες στις συναντήσεις μας ότι χρειάζεσαι), ξεκουράσου και επέστρεψε σε αυτούς τους ήρωες. Μπες στον κόσμο αυτόν με αγάπη και νομίζω μπορείς να περάσεις καλά και εμείς ακόμα καλύτερα, από αυτό που θα προκύψει.
Θύμιο, αναφορικά με την ιστορία σου, σου είπα από κοντά, το πόσο μου άρεσε το κείμενο σου και τις μικροπαρατηρήσεις μου. Σου είπα επίσης, πόσο πολύ με συγκίνησε η απόλυτη μοναξιά του ήρωα και η τραγικότητα της ύπαρξης του. Και αφού τα είπα όλα αυτά, ο άνθρωπος, επέστρεψα στο σπίτι και διάβασα το κείμενο σου στο blog. Και έμεινα άφωνη από το πόσο μπορείς ΚΑΙ να με διασκεδάσεις μ’ ένα κείμενο. Σε προσκαλώ, λοιπόν, σε μια από τις επόμενες προσπάθειες σου να γράψεις κάποια ιστορία, να προσπαθήσεις να ξεδιπλώσεις και αυτή την πτυχή σου… Θα το απολαμβάναμε νομίζω πραγματικά! Ποιος άλλωστε δεν χρειάζεται το χαρούμενο και αισιόδοξο!
Μαράκι, και παραλίγο «νονά» του παιδιού μου, περιμένω με ανυπομονησία…
Όσο για σένα αγαπημένε μου, σου έχω πει πολλά για την ιστορία σου, αλλά αυτό που δεν σου έχω πει και το άφησα για να το εξομολογηθώ «δημοσίως», είναι ότι ήταν μεγάλο δώρο για μένα, που η ηρωίδα σου αισθανόταν πλούτο της, τις αναμνήσεις της από τη ζωή με το σύντροφο της. Αυτός είναι άλλος ένας από τους δεκάδες λόγους που σε αγαπώ!
Μαρία
1 comment:
...υπάρχουν ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι σ' αυτόν τον κόσμο, που δε σε βάζουν στον κόπο να κάνεις περιττές σκέψεις, όταν ακούς ότι θα γίνουν γονείς...
...και εύχεσαι απλώς το παιδί σου να έχει την τύχη να γνωρίσει μία μέρα το δικό τους...
...για να έχει κι εκείνο τη χαρά να διαπιστώσει πως ευτυχώς ο κόσμος αυτός παραμένει πάντα στρογγυλός, και όχι τετράγωνος με αιχμηρές γωνίες...
Μαρία, μη μας λείψεις!
Post a Comment